Extraordinary Urbi et Orbi (March 28, 2020)

Saturday, 4th Week in Ordinary Time

(Instead of posting my reflection I will be inviting you to read the very encouraging words of Pope Francis.)

FULL TEXT of Pope Francis’ homily for the Extraordinary Urbi et Orbi (To the City [of Rome] to the World) 

“When evening had come” (Mk 4:35). The Gospel passage we have just heard begins like this. For weeks now it has been evening. Thick darkness has gathered over our squares, our streets and our cities; it has taken over our lives, filling everything with a deafening silence and a distressing void, that stops everything as it passes by; we feel it in the air, we notice in people’s gestures, their glances give them away. We find ourselves afraid and lost.

Like the disciples in the Gospel we were caught off guard by an unexpected, turbulent storm. We have realized that we are on the same boat, all of us fragile and disoriented, but at the same time important and needed, all of us called to row together, each of us in need of comforting the other. On this boat… are all of us. Just like those disciples, who spoke anxiously with one voice, saying “We are perishing” (v. 38), so we too have realized that we cannot go on thinking of ourselves, but only together can we do this. 

On this boat… are all of us.

It is easy to recognize ourselves in this story. What is harder to understand is Jesus’ attitude. While his disciples are quite naturally alarmed and desperate, he stands in the stern, in the part of the boat that sinks first. And what does he do? In spite of the tempest, he sleeps on soundly, trusting in the Father; this is the only time in the Gospels we see Jesus sleeping. When he wakes up, after calming the wind and the waters, he turns to the disciples in a reproaching voice: “Why are you afraid? Have you no faith?” (v. 40). 

Let us try to understand. In what does the lack of the disciples’ faith consist, as contrasted with Jesus’ trust? They had not stopped believing in him; in fact, they called on him. But we see how they call on him: “Teacher, do you not care if we perish?” (v. 38). Do you not care: they think that Jesus is not interested in them, does not care about them. One of the things that hurts us and our families most when we hear it said is: “Do you not care about me?” It is a phrase that wounds and unleashes storms in our hearts. It would have shaken Jesus too. Because he, more than anyone, cares about us. Indeed, once they have called on him, he saves his disciples from their discouragement. 

The storm exposes our vulnerability and uncovers those false and superfluous certainties around which we have constructed our daily schedules, our projects, our habits and priorities. It shows us how we have allowed to become dull and feeble the very things that nourish, sustain and strengthen our lives and our communities. The tempest lays bare all our prepackaged ideas and forgetfulness of what nourishes our people’s souls; all those attempts that anesthetize us with ways of thinking and acting that supposedly “save” us, but instead prove incapable of putting us in touch with our roots and keeping alive the memory of those who have gone before us. We deprive ourselves of the antibodies we need to confront adversity. 

In this storm, the façade of those stereotypes with which we camouflaged our egos, always worrying about our image, has fallen away, uncovering once more that (blessed) common belonging, of which we cannot be deprived: our belonging as brothers and sisters. 

“Why are you afraid? Have you no faith?” Lord, your word this evening strikes us and regards us, all of us. In this world, that you love more than we do, we have gone ahead at breakneck speed, feeling powerful and able to do anything. Greedy for profit, we let ourselves get caught up in things, and lured away by haste. We did not stop at your reproach to us, we were not shaken awake by wars or injustice across the world, nor did we listen to the cry of the poor or of our ailing planet. We carried on regardless, thinking we would stay healthy in a world that was sick. Now that we are in a stormy sea, we implore you: “Wake up, Lord!”. 

Lord, you are calling to us, calling us to faith
“Why are you afraid? Have you no faith?” Lord, you are calling to us, calling us to faith. Which is not so much believing that you exist, but coming to you and trusting in you. This Lent your call reverberates urgently: “Be converted!”, “Return to me with all your heart” (Joel 2:12). You are calling on us to seize this time of trial as a time of choosing. It is not the time of your judgement, but of our judgement: a time to choose what matters and what passes away, a time to separate what is necessary from what is not. It is a time to get our lives back on track with regard to you, Lord, and to others.

We can look to so many exemplary companions for the journey, who, even though fearful, have reacted by giving their lives. This is the force of the Spirit poured out and fashioned in courageous and generous self-denial. It is the life in the Spirit that can redeem, value and demonstrate how our lives are woven together and sustained by ordinary people – often forgotten people – who do not appear in newspaper and magazine headlines nor on the grand catwalks of the latest show, but who without any doubt are in these very days writing the decisive events of our time: doctors, nurses, supermarket employees, cleaners, caregivers, providers of transport, law and order forces, volunteers, priests, religious men and women and so very many others who have understood that no one reaches salvation by themselves.

In the face of so much suffering, where the authentic development of our peoples is assessed, we experience the priestly prayer of Jesus: “That they may all be one” (Jn 17:21). How many people every day are exercising patience and offering hope, taking care to sow not panic but a shared responsibility. How many fathers, mothers, grandparents and teachers are showing our children, in small everyday gestures, how to face up to and navigate a crisis by adjusting their routines, lifting their gaze and fostering prayer. How many are praying, offering and interceding for the good of all. Prayer and quiet service: these are our victorious weapons. 
Prayer and quiet service: these are our victorious weapons. 
“Why are you afraid? Have you no faith”? Faith begins when we realise we are in need of salvation. We are not self-sufficient; by ourselves we flounder: we need the Lord, like ancient navigators needed the stars. Let us invite Jesus into the boats of our lives. Let us hand over our fears to him so that he can conquer them. Like the disciples, we will experience that with him on board there will be no shipwreck. Because this is God’s strength: turning to the good everything that happens to us, even the bad things. He brings serenity into our storms, because with God life never dies. 
The Lord asks us and, in the midst of our tempest, invites us to reawaken and put into practice that solidarity and hope capable of giving strength, support and meaning to these hours when everything seems to be floundering. The Lord awakens so as to reawaken and revive our Easter faith.

We have an anchor: by his cross we have been saved. We have a rudder: by his cross we have been redeemed. We have a hope: by his cross we have been healed and embraced so that nothing and no one can separate us from his redeeming love. In the midst of isolation when we are suffering from a lack of tenderness and chances to meet up, and we experience the loss of so many things, let us once again listen to the proclamation that saves us: he is risen and is living by our side.

The Lord asks us from his cross to rediscover the life that awaits us, to look towards those who look to us, to strengthen, recognize and foster the grace that lives within us. Let us not quench the wavering flame (cf. Is 42:3) that never falters, and let us allow hope to be rekindled. 
We have an anchor… We have a rudder… We have a hope
Embracing his cross means finding the courage to embrace all the hardships of the present time, abandoning for a moment our eagerness for power and possessions in order to make room for the creativity that only the Spirit is capable of inspiring. It means finding the courage to create spaces where everyone can recognize that they are called, and to allow new forms of hospitality, fraternity and solidarity.

By his cross we have been saved in order to embrace hope and let it strengthen and sustain all measures and all possible avenues for helping us protect ourselves and others. Embracing the Lord in order to embrace hope: that is the strength of faith, which frees us from fear and gives us hope. 
“Why are you afraid? Have you no faith”? Dear brothers and sisters, from this place that tells of Peter’s rock-solid faith, I would like this evening to entrust all of you to the Lord, through the intercession of Mary, Health of the People and Star of the stormy Sea. From this colonnade that embraces Rome and the whole world, may God’s blessing come down upon you as a consoling embrace.

Lord, may you bless the world, give health to our bodies and comfort our hearts. You ask us not to be afraid. Yet our faith is weak and we are fearful. But you, Lord, will not leave us at the mercy of the storm. Tell us again: “Do not be afraid” (Mt 28:5). And we, together with Peter, “cast all our anxieties onto you, for you care about us” (cf. 1 Pet 5:7).

Kay Hesus (March 27, 2020)

Friday, 4th Week of Lent

Sa Ebanghelyo, di pa din tinatanggap ng mga Hudyo ang Panginoong Hesus sa kabila ng mga kababalaghang ginawa niya at katotohanang ipinahayag Niya.

Huwag naman sanang mangyari ito sa panahon natin ngayon lalo’t may pandemic. Sa halip, tawagin at tanggapin natin siya. Lapitan siya sa panalangin at umasa tayo sa kanya na tutulungan tayong makaraos sa hinaharap natin ngayon.

Pray more. Tandaan natin nangako ang Panginoong Hesus. “Ako’y sasainyo hanggang sa wakas ng panahon.” Kaya tawagin natin Siya at hingiin ang Kanyang tulong at kagalingang dulot.

PANGINOONG HESUS, huwag mo po sana kaming pababayaan.

Amen.

Patunay (March 26, 2020)

Thursday, 4th Week of Lent

Marami ang nagkakasakit at apektado ng Corona Virus pero nakakatuwa na malaman din na may mga nakakarecover din kahit wala pa talagang gamot o antidote para sa Virus na ito. 

Ito ay isang isang patunay na di tayo pinababayaan ng Diyos. 
May tatlong bagay tayong dapat isaalang-alang sa panahong ito;

Una, maging positibo tayo. Huwag lang tayo tumingin sa mga pangit na katotohanan bagkos tingnan din natin ang mga positibong nangyayari katulad ng katotohanang may mga nakakarecover kahit wala pang talagang gamot para dito. Testimonya ng tulong ng Diyos.

Ikalawa, alamin natin ang ginawa ng mga nakarecover. Matuto tayo sa kanila kaysa sa ientertain natin ng ientertain ang takot sa ating mga isip. Alamin natin ang paraan upang makaiwas sa sa pagkakahawa sa sakit at alamin natin ang paraan para sa paggaling kapag nahawa upang kapag tayo ay mahawa, alam natin ang gagawin natin upang di mapahamak at magdulot ng kapahamakan sa iba. We need to do something, we need to do our part.

Ikatlo, DASAL at PANANAMPALATAYA sa DIYOS. Kailangan natin ang tulong Niya.

Mga kapatid, sa Ebanghelyo siyam (9) na beses nabanggit ang mga salitang Testify at Testimony. Nais kasi nitong ipahayag sa atin na hindi tayo pinababayaan ng Diyos. Ang mga cases ng mga gumagaling/nakakarecover kahit wala pang gamot na para sa virus na ito.


Kaya KAPIT LANG SA DIYOS. DI NIYA TAYO PABABAYAAN.
TANDAAN: We must do our part and He will do the rest.

Panginoon, salamat po sa pagbibigay sa amin ng mga tanda na nagbibigay pag-asa sa amin.

Amen.

DASAL (March 25, 2020)

The Annunciation of the Lord

Sa kapistahang ating ipinagdiriwang natin ngayon, alalahanin natin ang mga katagang ipinahayag ng anghel Gabriel kay Santa Maria,
“The Holy Spirit will come upon you, and the power of the Most High will overshadow you.”

At dahil dito pinagpala at iniligtas ang sangkatauhan sa kamatayan dahil sa kasalanan.

Sa panahong ito, ito din sana ang hingiin natin sa ating mga panalangin, ang liliman tayo ng kapangyarihan ng DIYOS upang tayo ay pagpalain at iligtas sa virus na nagdadala ng takot sa atin. Walang imposible sa Diyos kaya dumulog tayo sa kanya.

Sana lahat tayo ay SAMA-SAMANG MANALANGIN SA DIYOS, anu man ang iyong katayuan sa buhay, bata man o matanda, ano man ang relehiyon mo sana ay MAGKAISA TAYONG TUMAWAG SA KANYA upang tulungan at iadya tayo sa kapahamakan.

Remember the word PUSH.
P-ray U-ntil S-omething H-appens.
Kaya PRAY PRAY PRAY.
HUWAG TAYONG MAPAGOD TUMAWAG SA KANYA SA PANALANGIN.

Panginoon tulungan mo po kami at iadya mo po kami sa lahat ng masama.

Amen.

Mahalaga (March 24, 2020)

Tuesday, 4th Week of Lent

Tinanong ng mga Pariseo kung bakit niya dala-dala ang kanyang higaan. Sinabi niya iniutos ng taong nagpagaling sa kanya. 

Galit sila dahil ayon sa batas bawal iyon tuwing Sabat. Pero nakatingin sila BAWAL pero di nila tiningnan ang HIGIT NA MAHALAGA. Ang biyaya ng pagpapagaling. Ganyan naman sila madalas nakatingin sa iba’t-ibang detalye at nakakalimutan ang HIGIT NA MAHALAGA na dapat makita. 

Sa panahon ng lockdown at quarantine may tukso din sa atin na tumingin kung kung saan saan upang maunawaan ang nangyayari. Pero sana sa pagmamasid natin, huwag sana natin makaligtaan ang mga HIGIT NA MAHALAGA. Huwag lamang sana tayo nakatuon sa takot at pangamba. Huwag lamang tayong nakatuon sa TV at internet at iba pang mapaglilibangan bagkus bigyang panahon ang pagdarasal sapagkat napakahalaga na tayo ay nananatiling kumakapit sa Diyos at gayundin ang pagbibigay oras para sa mga kasambahay/kapamilya na bihira nating mabigyan ng oras sa mga ordinaryong pagkakataon.

Mga kapatid, bigyan natin ng puwang ang dapat bigyang pansin. Mga HIGIT NA MAHALAGA na tiyak na makatutulong sa atin.

Amen.

Patuloy po nating ipagdasal ang ating mga FRONTLINERS na patuloy na nagsasakripisyo para sa atin. Gayundin ang mga OPISYAL NG PAMAHALAAN na patuloy sanang maglingkod ng mabuti at tapat para sa kabutihan ng bansa.

Pastol (March 22, 2020)

4th Sunday of Lent

Ang Panginoon ay ang ating Pastol, hindi ako magkukulang. Ako’y pinahihinlay sa mainam na pastulan at inaakay Niya ako sa tahimik na batisan, binibigyan niya ako ng bagong kalakasan.

Ang ating Salmo sa Linggong ito ay isang awit na humihikayat sa atin na patuloy tayong sumampalataya sa ating Panginoon. Ipagkatiwala natin ang ating sarili sa Kanya pati na rin ang pinagdaraanan natin at ang lahat ay magiging maayos at mabuti.

Maaring nalilito tayo, natatakot o nag-aalala sa mga susunod na mangyayari pero tandaan natin ang PANGINOON AY ANG ATING PASTOL. Ililigtas at ipagtatanggol Niya tayo sa kapahamakan.

Panginoon, sumasampalataya po kami sa Iyo, tulungan Mo po kmi.

Amen.

Inggit (February 24, 2020)

Monday, 7th Week in Ordinary Time

Inggitero o inggetera ka ba?
Huwag masyado baka kasi madala ka nito sa masamang hangarin at masamang gawain. 

Sa unang pagbasa, ipinaalala ni Apostol Santiago na mahalagang mamuhay ng wasto. Ang pagiging maiingitin ay isa sa mga nabanggit niyang dapat baguhin.

Bakit ba tayo naiinggit sa iba? Kase madalas nakatingin tayo sa iba at nakakalimutan natin na blessed din tayo.

Tandaan, ang biyaya ng Diyos ay regalo niya sa atin para sa ating kabutihan at tugon sa ating mga pangangailangan, iyon nga lang di natin napapansin kung dumarating ito. Minsan kasi ay fix na ang mata natin sa regalo sa ibang tao o kaya buo na sa isipan ang regalong gusto natin kaya kapag dumating aakalain natin na hindi iyon ang regalong para sa atin pero kung bubuksan at titingnan natin iyon pala ay para sa atin. Kaya buksan ang mga mata ng makita ang mga biyayang ito ng Diyos.

Blessed tayo ni Lord sa iba’t-ibang pamamaraan. Sana makita natin ito at huwag nang mainggit sa iba.

Amen.

Patay (February 21, 2020)

Friday, 6th Week in Ordinary Time

Kapag nakakita tayo ng tao na di mashado kumikilos o mabagal kumilos o hindi nag-iintindi lalo na kapag may ipinagagawa, tinatawag natin o nasasabihan natin itong ‘papatay-patay’ ka na naman.

Ganito din sa ating pananampalataya, kapag di tayo kumikilos o di tumutugon ayon sa hinihingi sa atin ng pananampalataya, tayo din ay maaring sabihang papatay-patay. 

Sabi pa nga ni Apostol Santiago, “Faith of itself, if it does not have works, is dead.”

Kaya kumilos tayo. Huwag lang sabihing sumasampalataya ako kundi isabuhay ito. Gawin natin ang mabuti at iwasan ang mali.

Panginoon, tulungan mo po kaming kumilos ayon sa Iyong kalooban.

Amen.

Hearers and Doers (February 19, 2020)

Wednesday, 6th Week in Ordinary Time

Ilang taon na tayong nagsisimba, nakiiinig at nagnibikay sa Salita ng Diyos?
Ilang taon na tayong binyagan ilang na bang maagandang reflections o homiliya ang ating napakinggan mula sa mga pari at mga pagbabahagi ng mga kapatid nating layko?

May nangyayari ba sa atin?

Sa Unang Pagbasa pinaalalahanan tayo ni Apostol Santiago na di lamang sana tayo TAGAPAGPAKINIG o HEARER ng SALITA bagkos tayo ay dapat maging DOER o tagapagganap nito.

Panginoon turuan mo po kaming matutong makinig ng Iyong SALITA at gayundin MAISABUHAY ito.

Amen.

Mensahe (February 11, 2020)

Our Lady of Lourdes

Nang ang Mahal na Birheng Maria ay nagpakita sa Lourdes, binigyang diin niya ang mga sumusunod:

Una, ay ang pagbabagong buhay/puso o conversion.
Ikalawa, ay ang Pag-ibig sa Diyos ay sa kapwa.
Ikatlo, panalangin na siyang ugnayan natin sa ating Panginoon.

Panginoon, tulungan mo po kaming magbago at mamuhay ng may pagmamahal sa Iyo at sa aming kapwa.

Amen.

Para sa Diyos (February 10, 2020)

Monday, 5th Week in Ordinary Time

Isang magarang Templo ang ipinatayo at inihanda ni Solomon para sa Diyos. Hindi mabilang na baka at tupa ang inialay ni Solomon ng ang kaban ng Tipan ay inilipat sa Templo. Ang lahat ng ito ay ginawa ni Solomon kasama ang buong Israel para parangalan ang Diyos.

Ito din ang paanyaya sa atin ng ating unang pagbasa. Ibigay sa Diyos ang maibibigay natin sa Kanya. Huwag natin Siyang pagdamutan sapagkat di Niya tayo pinagdadamutan bagkos patuloy na pinagpapala. Matutunan sana nating mas maging bukas palad pa sa Kanya tanda ng ating pagmamahal sa Kanya.

Panginoon salamat po sa iyong walang sawang pagpapala sa amin. Turuan mo po kaming mas maging bukaspalad sa iyo at sa aming kapwa.

Amen.

Gawa (February 9, 2020)

5th Sunday in Ordinary Time

Gawin ang kalooban ng Diyos.
Kumilos ng maayos at mabuti.
Ito ang hinahangad sa atin ng unang pagbasa. Ang paggawa kasi ng mabuti ay konkretong nagpapahayag ng pag-ibig at pananampalataya sa Diyos.

Tandaan, madaling sabihin na mahal natin ang Diyos. Madaling sabihin na sumasampalataya ako pero dapat isinasabuhay at isinasagawa ito.

Tandaan,
“Actions speak louder than Words.”

Panginoon, tulungan mo po akong maisabuhay ko ang aking pananampalataya at pag-ibig sa iyo.

Amen.

TY (February 7, 2020)

Friday, 4th Week in Ordinary Time

Thank You, salamat. Ito ay ilan sa mga pinakamagagandang salita na maaring mamutawi sa ating mga labi, kaya nga magandang ulit-ulitin natin ito. Gayundin ito daw ay isa sa mga magagandang panalangin dahil sa pagkilala natin sa Diyos na nagkakaloob sa atin ng mabubuting bagay. Kaya nga marapat lamang natin itong ulit-ulitin.

Sa unang pagbasa, kinikilala si David bilang isang taong marunong magpasalamat. Alam niya na ang lahat ng tagumpay niya ay dahil sa Diyos. Alam niya na ang lahat ng meron siya ay pawang kaloob ng Diyos kaya siya ay lubos na nagpapasalamat sa Diyos.

Makita din sana natin ang kabutihan ng Diyos sa ating buhay ng sa gayon mamutawi din sa atin ang mga salitang SALAMAT o THANK YOU. Ito nawa ay maging panalangin din natin sa Diyos araw-araw.

Amen.

Parenting (February 6, 2020)

Thursday, 4th Week in Ordinary Time

Ang tahanan ang sinasabing unang simbahan at paaralan ng mga kabataan. Mahalagang maging responsable ang mga magulang sa pagtuturo sa mga kabataan ng mabuting asal at mga pangunahing katotohanan ng ating pananampalataya.

Ito ang makikita natin kay Haring David. Nagpatunay siya sa kadakilaan at kabutihan ng Diyos na siyang dahilan ng kanyang mahaba at matagumpay na pamumuno sa Israel. Inihahanda niya si Solomon na kanyang anak para sa kanyang pamumuno. Inihahanda din niya siya upang magkaroon ng mas malalim na ugnayan sa Diyos. 

Gayundin sana tayo lalo na ang nga magulang na magpatunay sa kabutihan at kadakilaan ng Diyos. Turuan ang mga kabataan na lumaking may mabuting asal at ihanda sila sa pagkakaroon ng kaalaman sa pananampalataya. Tulungan sila na tanggapin ang Diyos sa kanilang buhay.

Panginoon tulungan mo po ang mga nanay at tatay na maging responsable sa kanilang misyon. Maging tunay na gabay nawa sila sa salita at gawa sa kanilang mga anak patungo sa malalim na ugnayan sa iyo.

Amen.

Sugo (February 5, 2020)

Wednesday, 4th Week in Ordinary Time

Sa unang pagbasa, muling nagkamali si David. Ipinakita niya ang kakulangan ng pananampalataya sa Diyos na gumawa na sa kanya ng napakaraming kabutihan. Si propeta Gad ang sugo o kinasangkapan ng Diyos upang gisingin siya at paalalahanan siya ng kanyang pagkakamali. 

Katulad ni David nagkakamali din tayo. May mga desisyon tayo at gayundin ang mga pagkilos na akala natin ay okay lang pero hindi pala. Kaugnay nito ay ang mga taong nagpapaalala sa atin. Dumarating para tawagin ang pansin sa iba’t-ibang pamamaraan(may maayos magpaalala at may hindi). Kapag nangyari ito, tandaan natin, sila ay sugo o kinakasangkapan ng Diyos para tayo ay paalalahanan at ng hindi na mapahamak pa.

Katulad ni David maging bukas tayo sa mga paalala o corrections sa atin upang tayo ay matulungan at huwag ng mapahamak pa.

Panginoon, salamat po sa pagmamahal mo sa amin na ipinakikita mo sa pamamagitan ng patuloy mong paggabay sa amin. 

Amen.