Si Abram (April 2, 2020)

Thursday, 5th Week of Lent

Nagpapatirapa si Abram sa Diyos kapag siya ay nagdarasal/nakikipag-usap sa Diyos. Ito din ang dapat nating gawin manikluhod/magpatirapa/magpakumbaba sa harap ng Diyos.

Sana ma-activate muli ang mga TAHANAN at maging mga munting simbahan (domus ecclesiae) lalo na ngayong hindi tayo makapagdiwang sa mga simbahan. Sana ang bawat pamilya ay sama-samang nagdarasal araw-araw. Sana ang bawat pamilya ay tumulad kay Abram na sa harap ng Diyos ay naninikluhod/nagpapakbaba/nagpapatirapa sa pagdarasal.

Panginoon, pagpalain mo po kaming lagi.

Amen.

(April 1, 2020)

Wednesday of the 5th Week of Lent
Daniel 3:14-20, 91-92, 95
Daniel 3:52, 53, 54, 55, 56
John 8:31-42

Fr. Donwen Villa
Formator
Holy Trinity College Seminary
Bautista, Labo, Camarines Norte

Ang pagninilay natin ngayon ay galing sa unang pagbasa sa aklat ni Daniel na kung saan pinagbantaan ni haring nabucodnosor ang tatlong binata na sina Sadrac, Mesac at Abednego na may mangyayaring masama kapag hindi sila sumamba si ginawa nilang diyos diyosan. Natuloy nga ang banta sapagkat nangako sila na iisa lang ang Diyos na kanilang sasambahin at walang iba kaya itinapon sila na nakagapos sa pugon na makapitong ulit na pinainit. Walang nangyaring masama sa kanila at ang lahat ay namangha sapagkat nakita nila na tila may kasama sila sa loob ng pugon na nagligtas sa kanila sa panganib at ang lahat ay nagpuri sa totoong Diyos pagkatapos.

Ang pananalig sa Diyos ay napakalaking bagay ilang beses na nating narinig sa banal na kasulatan na sinabing ang nagtitiwala sa totoong Diyos ay hindi nasisiphayo at hinding hindi mabibigo kailanman. Ang pananalig sa Diyos ang siyang pinagmumulan ng buhay at ito ang nagbibigay ng pag asa sa isang taong nagtitiwala sa Kanya.

Ngayong panahon ng kwaresma nagkataon din na panahon ng pagsubok sa lahat ng tao andyan ang takot at pangamba, ang kawalan ng pag asa at maaaring kawalan din ng pananalig sa Diyos. Napapanahon ang unang pagbasa para magnilay tayo sa gitna ng krisis na ito na maging katulad ng tatlong binata na hindi nawalan ng pananalig at tiwala sa Diyos sa gitna ng pagsubok at kahit pa sa banta ng kamatayan.

Reklamo (March 31, 2020)

Tuesday, 5th Week of Lent
(Nm 21:4-9)

Ang mga Israelita ay nagreklamo kay Moises at sa Diyos ngunit sa kabila ng mga kabutihang naranasan nila kaya sa halip na pakinggan sila ay pinarusahan at maraming namatay.

Nang si Moises ay nanalangin alang-alang sa buong Israel siya ay pinakinggan at pinagpala sila.

Tayo ay dumaraan sa masasabi nating isa sa mga madilim na bahagi ng ating paglalakbay ngunit sa halip na MAGREKLAMO, sa halip na manisi mas mainam na MANALANGIN. Matuto tayo sa karanasan ng mga Israelita sa unang pagbasa. Nang dahil sa PANALANGIN SILA AY NALIGTAS SA KAPAHAMAKAN at pinagpala ng Diyos.

Remember the word ASAP.
A-lways S-ay A P-rayer
Paigtingin pa natin ang ating pakiusap at paghingi ng tulong sa DIYOS.

Panginoon, tulungan Mo po kami. Iadya Mo po kmi sa lahat ng panganib.

Amen.

Liwanag (March 30, 2020)

Monday, 5th Week of Lent

“I am the light of the world.
Whoever follows me will not walk in darkness,
but will have the light of life.”

Panginoon, tanglawan mo po ng iyong LIWANAG ang mga dalubhasa sa medisina at mga nag-aaral ng pinagmulan at uri ng salot na corona virus ng sa gayon maunawaan ito at matuklasan nila kung paano susupilin ito.

KAILANGAN PO NAMIN ANG TULONG MO AT GABAY lalo na sa dumadami ng kaso ng pagkakasakit at pagkamatay dulot ng virus na ito.

Panginoon, maging liwanag ka din po sana naming mga ordinaryong mananampalataya upang hindi kami mawalan ng pag-asa bagkos patuloy kaming maniwala at magtiwala sa iyong kabutihan.

Amen.

Believe (March 29, 2020)

5th Sunday of Lent

“Did I not tell you that if you believe
you will see the glory of God?”

Ito ang tanong ng Panginoon Hesus kay Maria at Marta dahil sa kanilang paniniwala binuhay ng Panginoon ang kanilang kapatid na si Lazaro. Nasaksihan nila ang dakilang kapangyarihan ng Panginoon.

Ito din ang tanong ng Panginoon sa atin? “Naniniwala ba tayo sa kanya?”

Sana katulad ni Maria at Marta ay maniwala tayo sa Panginoon at tiyak masasaksihan din natin ang kanyang kabutihan at kapangyarihan.

Panginoon, turuan mo at tulungan mo po akong matutong magtiwala sa iyo sa lahat ng panahon.

Amen.

Extraordinary Urbi et Orbi (March 28, 2020)

Saturday, 4th Week in Ordinary Time

(Instead of posting my reflection I will be inviting you to read the very encouraging words of Pope Francis.)

FULL TEXT of Pope Francis’ homily for the Extraordinary Urbi et Orbi (To the City [of Rome] to the World) 

“When evening had come” (Mk 4:35). The Gospel passage we have just heard begins like this. For weeks now it has been evening. Thick darkness has gathered over our squares, our streets and our cities; it has taken over our lives, filling everything with a deafening silence and a distressing void, that stops everything as it passes by; we feel it in the air, we notice in people’s gestures, their glances give them away. We find ourselves afraid and lost.

Like the disciples in the Gospel we were caught off guard by an unexpected, turbulent storm. We have realized that we are on the same boat, all of us fragile and disoriented, but at the same time important and needed, all of us called to row together, each of us in need of comforting the other. On this boat… are all of us. Just like those disciples, who spoke anxiously with one voice, saying “We are perishing” (v. 38), so we too have realized that we cannot go on thinking of ourselves, but only together can we do this. 

On this boat… are all of us.

It is easy to recognize ourselves in this story. What is harder to understand is Jesus’ attitude. While his disciples are quite naturally alarmed and desperate, he stands in the stern, in the part of the boat that sinks first. And what does he do? In spite of the tempest, he sleeps on soundly, trusting in the Father; this is the only time in the Gospels we see Jesus sleeping. When he wakes up, after calming the wind and the waters, he turns to the disciples in a reproaching voice: “Why are you afraid? Have you no faith?” (v. 40). 

Let us try to understand. In what does the lack of the disciples’ faith consist, as contrasted with Jesus’ trust? They had not stopped believing in him; in fact, they called on him. But we see how they call on him: “Teacher, do you not care if we perish?” (v. 38). Do you not care: they think that Jesus is not interested in them, does not care about them. One of the things that hurts us and our families most when we hear it said is: “Do you not care about me?” It is a phrase that wounds and unleashes storms in our hearts. It would have shaken Jesus too. Because he, more than anyone, cares about us. Indeed, once they have called on him, he saves his disciples from their discouragement. 

The storm exposes our vulnerability and uncovers those false and superfluous certainties around which we have constructed our daily schedules, our projects, our habits and priorities. It shows us how we have allowed to become dull and feeble the very things that nourish, sustain and strengthen our lives and our communities. The tempest lays bare all our prepackaged ideas and forgetfulness of what nourishes our people’s souls; all those attempts that anesthetize us with ways of thinking and acting that supposedly “save” us, but instead prove incapable of putting us in touch with our roots and keeping alive the memory of those who have gone before us. We deprive ourselves of the antibodies we need to confront adversity. 

In this storm, the façade of those stereotypes with which we camouflaged our egos, always worrying about our image, has fallen away, uncovering once more that (blessed) common belonging, of which we cannot be deprived: our belonging as brothers and sisters. 

“Why are you afraid? Have you no faith?” Lord, your word this evening strikes us and regards us, all of us. In this world, that you love more than we do, we have gone ahead at breakneck speed, feeling powerful and able to do anything. Greedy for profit, we let ourselves get caught up in things, and lured away by haste. We did not stop at your reproach to us, we were not shaken awake by wars or injustice across the world, nor did we listen to the cry of the poor or of our ailing planet. We carried on regardless, thinking we would stay healthy in a world that was sick. Now that we are in a stormy sea, we implore you: “Wake up, Lord!”. 

Lord, you are calling to us, calling us to faith
“Why are you afraid? Have you no faith?” Lord, you are calling to us, calling us to faith. Which is not so much believing that you exist, but coming to you and trusting in you. This Lent your call reverberates urgently: “Be converted!”, “Return to me with all your heart” (Joel 2:12). You are calling on us to seize this time of trial as a time of choosing. It is not the time of your judgement, but of our judgement: a time to choose what matters and what passes away, a time to separate what is necessary from what is not. It is a time to get our lives back on track with regard to you, Lord, and to others.

We can look to so many exemplary companions for the journey, who, even though fearful, have reacted by giving their lives. This is the force of the Spirit poured out and fashioned in courageous and generous self-denial. It is the life in the Spirit that can redeem, value and demonstrate how our lives are woven together and sustained by ordinary people – often forgotten people – who do not appear in newspaper and magazine headlines nor on the grand catwalks of the latest show, but who without any doubt are in these very days writing the decisive events of our time: doctors, nurses, supermarket employees, cleaners, caregivers, providers of transport, law and order forces, volunteers, priests, religious men and women and so very many others who have understood that no one reaches salvation by themselves.

In the face of so much suffering, where the authentic development of our peoples is assessed, we experience the priestly prayer of Jesus: “That they may all be one” (Jn 17:21). How many people every day are exercising patience and offering hope, taking care to sow not panic but a shared responsibility. How many fathers, mothers, grandparents and teachers are showing our children, in small everyday gestures, how to face up to and navigate a crisis by adjusting their routines, lifting their gaze and fostering prayer. How many are praying, offering and interceding for the good of all. Prayer and quiet service: these are our victorious weapons. 
Prayer and quiet service: these are our victorious weapons. 
“Why are you afraid? Have you no faith”? Faith begins when we realise we are in need of salvation. We are not self-sufficient; by ourselves we flounder: we need the Lord, like ancient navigators needed the stars. Let us invite Jesus into the boats of our lives. Let us hand over our fears to him so that he can conquer them. Like the disciples, we will experience that with him on board there will be no shipwreck. Because this is God’s strength: turning to the good everything that happens to us, even the bad things. He brings serenity into our storms, because with God life never dies. 
The Lord asks us and, in the midst of our tempest, invites us to reawaken and put into practice that solidarity and hope capable of giving strength, support and meaning to these hours when everything seems to be floundering. The Lord awakens so as to reawaken and revive our Easter faith.

We have an anchor: by his cross we have been saved. We have a rudder: by his cross we have been redeemed. We have a hope: by his cross we have been healed and embraced so that nothing and no one can separate us from his redeeming love. In the midst of isolation when we are suffering from a lack of tenderness and chances to meet up, and we experience the loss of so many things, let us once again listen to the proclamation that saves us: he is risen and is living by our side.

The Lord asks us from his cross to rediscover the life that awaits us, to look towards those who look to us, to strengthen, recognize and foster the grace that lives within us. Let us not quench the wavering flame (cf. Is 42:3) that never falters, and let us allow hope to be rekindled. 
We have an anchor… We have a rudder… We have a hope
Embracing his cross means finding the courage to embrace all the hardships of the present time, abandoning for a moment our eagerness for power and possessions in order to make room for the creativity that only the Spirit is capable of inspiring. It means finding the courage to create spaces where everyone can recognize that they are called, and to allow new forms of hospitality, fraternity and solidarity.

By his cross we have been saved in order to embrace hope and let it strengthen and sustain all measures and all possible avenues for helping us protect ourselves and others. Embracing the Lord in order to embrace hope: that is the strength of faith, which frees us from fear and gives us hope. 
“Why are you afraid? Have you no faith”? Dear brothers and sisters, from this place that tells of Peter’s rock-solid faith, I would like this evening to entrust all of you to the Lord, through the intercession of Mary, Health of the People and Star of the stormy Sea. From this colonnade that embraces Rome and the whole world, may God’s blessing come down upon you as a consoling embrace.

Lord, may you bless the world, give health to our bodies and comfort our hearts. You ask us not to be afraid. Yet our faith is weak and we are fearful. But you, Lord, will not leave us at the mercy of the storm. Tell us again: “Do not be afraid” (Mt 28:5). And we, together with Peter, “cast all our anxieties onto you, for you care about us” (cf. 1 Pet 5:7).

Kay Hesus (March 27, 2020)

Friday, 4th Week of Lent

Sa Ebanghelyo, di pa din tinatanggap ng mga Hudyo ang Panginoong Hesus sa kabila ng mga kababalaghang ginawa niya at katotohanang ipinahayag Niya.

Huwag naman sanang mangyari ito sa panahon natin ngayon lalo’t may pandemic. Sa halip, tawagin at tanggapin natin siya. Lapitan siya sa panalangin at umasa tayo sa kanya na tutulungan tayong makaraos sa hinaharap natin ngayon.

Pray more. Tandaan natin nangako ang Panginoong Hesus. “Ako’y sasainyo hanggang sa wakas ng panahon.” Kaya tawagin natin Siya at hingiin ang Kanyang tulong at kagalingang dulot.

PANGINOONG HESUS, huwag mo po sana kaming pababayaan.

Amen.

Patunay (March 26, 2020)

Thursday, 4th Week of Lent

Marami ang nagkakasakit at apektado ng Corona Virus pero nakakatuwa na malaman din na may mga nakakarecover din kahit wala pa talagang gamot o antidote para sa Virus na ito. 

Ito ay isang isang patunay na di tayo pinababayaan ng Diyos. 
May tatlong bagay tayong dapat isaalang-alang sa panahong ito;

Una, maging positibo tayo. Huwag lang tayo tumingin sa mga pangit na katotohanan bagkos tingnan din natin ang mga positibong nangyayari katulad ng katotohanang may mga nakakarecover kahit wala pang talagang gamot para dito. Testimonya ng tulong ng Diyos.

Ikalawa, alamin natin ang ginawa ng mga nakarecover. Matuto tayo sa kanila kaysa sa ientertain natin ng ientertain ang takot sa ating mga isip. Alamin natin ang paraan upang makaiwas sa sa pagkakahawa sa sakit at alamin natin ang paraan para sa paggaling kapag nahawa upang kapag tayo ay mahawa, alam natin ang gagawin natin upang di mapahamak at magdulot ng kapahamakan sa iba. We need to do something, we need to do our part.

Ikatlo, DASAL at PANANAMPALATAYA sa DIYOS. Kailangan natin ang tulong Niya.

Mga kapatid, sa Ebanghelyo siyam (9) na beses nabanggit ang mga salitang Testify at Testimony. Nais kasi nitong ipahayag sa atin na hindi tayo pinababayaan ng Diyos. Ang mga cases ng mga gumagaling/nakakarecover kahit wala pang gamot na para sa virus na ito.


Kaya KAPIT LANG SA DIYOS. DI NIYA TAYO PABABAYAAN.
TANDAAN: We must do our part and He will do the rest.

Panginoon, salamat po sa pagbibigay sa amin ng mga tanda na nagbibigay pag-asa sa amin.

Amen.

DASAL (March 25, 2020)

The Annunciation of the Lord

Sa kapistahang ating ipinagdiriwang natin ngayon, alalahanin natin ang mga katagang ipinahayag ng anghel Gabriel kay Santa Maria,
“The Holy Spirit will come upon you, and the power of the Most High will overshadow you.”

At dahil dito pinagpala at iniligtas ang sangkatauhan sa kamatayan dahil sa kasalanan.

Sa panahong ito, ito din sana ang hingiin natin sa ating mga panalangin, ang liliman tayo ng kapangyarihan ng DIYOS upang tayo ay pagpalain at iligtas sa virus na nagdadala ng takot sa atin. Walang imposible sa Diyos kaya dumulog tayo sa kanya.

Sana lahat tayo ay SAMA-SAMANG MANALANGIN SA DIYOS, anu man ang iyong katayuan sa buhay, bata man o matanda, ano man ang relehiyon mo sana ay MAGKAISA TAYONG TUMAWAG SA KANYA upang tulungan at iadya tayo sa kapahamakan.

Remember the word PUSH.
P-ray U-ntil S-omething H-appens.
Kaya PRAY PRAY PRAY.
HUWAG TAYONG MAPAGOD TUMAWAG SA KANYA SA PANALANGIN.

Panginoon tulungan mo po kami at iadya mo po kami sa lahat ng masama.

Amen.

Mahalaga (March 24, 2020)

Tuesday, 4th Week of Lent

Tinanong ng mga Pariseo kung bakit niya dala-dala ang kanyang higaan. Sinabi niya iniutos ng taong nagpagaling sa kanya. 

Galit sila dahil ayon sa batas bawal iyon tuwing Sabat. Pero nakatingin sila BAWAL pero di nila tiningnan ang HIGIT NA MAHALAGA. Ang biyaya ng pagpapagaling. Ganyan naman sila madalas nakatingin sa iba’t-ibang detalye at nakakalimutan ang HIGIT NA MAHALAGA na dapat makita. 

Sa panahon ng lockdown at quarantine may tukso din sa atin na tumingin kung kung saan saan upang maunawaan ang nangyayari. Pero sana sa pagmamasid natin, huwag sana natin makaligtaan ang mga HIGIT NA MAHALAGA. Huwag lamang sana tayo nakatuon sa takot at pangamba. Huwag lamang tayong nakatuon sa TV at internet at iba pang mapaglilibangan bagkus bigyang panahon ang pagdarasal sapagkat napakahalaga na tayo ay nananatiling kumakapit sa Diyos at gayundin ang pagbibigay oras para sa mga kasambahay/kapamilya na bihira nating mabigyan ng oras sa mga ordinaryong pagkakataon.

Mga kapatid, bigyan natin ng puwang ang dapat bigyang pansin. Mga HIGIT NA MAHALAGA na tiyak na makatutulong sa atin.

Amen.

Patuloy po nating ipagdasal ang ating mga FRONTLINERS na patuloy na nagsasakripisyo para sa atin. Gayundin ang mga OPISYAL NG PAMAHALAAN na patuloy sanang maglingkod ng mabuti at tapat para sa kabutihan ng bansa.

Believe (March 23, 2020)

Monday, 4th Week of Lent

Ang ama ng batang maysakit ay NANIWALA sa Panginoon at ang kanyang anak ay pinagaling. Siya at ang kanyang pamilya ay naging tagasunod ng niya.

Believe… 

Ito din ang panawagan sa atin ng Panginoon lalo na sa pinagdaraanan natin ngayon. 

Kung pagmamasdan natin maraming FAKE NEWS ang kumakalat lalo na sa internet. Gawa ito ng mga taong may masasamang loob. Hindi na nga nakatutulong sa ating kalagayan, nag-dadagdag alalahanin at pagkatakot pa sa ating kapwa. 
(Fake news katulad ng pananakot tungkol sa katapusan na ng Mundo. Fake news na kung anu-ano tungkol sa Corona Virus at marami pang iba.)

Mga kapatid, huwag tayong maniwala sa mga kasinungalingang ito. Ang dapat nating TANGGAPIN AT PANIWALAAN ay ang MABUTING BALITA ng PANGINOON. Maniwala tayo sa Biyaya ng Panginoon. Maniwala tayo na kung paano kinalinga ng Panginoon ang anak ng isang opisyal, tayo din ay Kanyang kakalingain. MAGDASAL, UMASA SA KANYA at MANIWALA SA KANYA.

Ipagdasal natin ang mga taong nagpapangalat ng mga fake news.
Ipagdasal din natin ang mga OPISYAL NG ATING PAMAHALAAN upang katulad ng opisyal sa ebanghelyo matutunan nilang buksan ang kanilang mga tainga, isip at puso sa Panginoon para sila ay MAGABAYAN at mapagpala din niya sa pagharap sa ating mga punagdaraanan.

Amen.

Pastol (March 22, 2020)

4th Sunday of Lent

Ang Panginoon ay ang ating Pastol, hindi ako magkukulang. Ako’y pinahihinlay sa mainam na pastulan at inaakay Niya ako sa tahimik na batisan, binibigyan niya ako ng bagong kalakasan.

Ang ating Salmo sa Linggong ito ay isang awit na humihikayat sa atin na patuloy tayong sumampalataya sa ating Panginoon. Ipagkatiwala natin ang ating sarili sa Kanya pati na rin ang pinagdaraanan natin at ang lahat ay magiging maayos at mabuti.

Maaring nalilito tayo, natatakot o nag-aalala sa mga susunod na mangyayari pero tandaan natin ang PANGINOON AY ANG ATING PASTOL. Ililigtas at ipagtatanggol Niya tayo sa kapahamakan.

Panginoon, sumasampalataya po kami sa Iyo, tulungan Mo po kmi.

Amen.

Gusto ng Diyos (March 21, 2020)

Saturday, 3rd Week of Lent

What i want is LOVE not SACRIFICE.
Ito ang isa sa mga nais ipahayag sa atin ng Unang Pagbasa ayon kay Hosea.
Sa panahon ng Pandemic, ito din ang nais ng ating Panginoon ang panatilihin ang LOVE.

L-ift up to God our needs and intentions. Manalangin tayo upang tayo ay malayo sa kapahamakan at magkaroon na ng solusyon sa pandemic na ito.
O-bedience. Totoo mahirap ang maquarantine pero dapat tayong sumunod sa mga kinauikulan. Tandaan ang ang ipinatutupad nila ay para sa ating kabutihan
V-irtue of Charity. Sa patuloy na pagdarasal para sa mga Frontliners natin tulad ng mga doktor, nurses, pulis at iba pa. Naipakikita natin ang suporta at pagkalinga sa kanila. Tandaan na kailangan nila ng suporta natin lalo na ang dasal natin para sa kanila.
E-xtra careful sapagkat maari tayong mahawa at malagay sa kapahamakan. Doble ingat para di mapahamak.

Panginoon, iadya mo po kami sa lahat ng kapahamakan at masasama.

Amen.

Wala Ba? (March 20, 2020)

Friday, 3rd Week of Lent

Community quarantine… kulong sa bahay… di magawa ang mga usual na ginagawa. Marami ang nababagot at marami ang nagrereklamo.
Marami ang WALANG MAGAWA? 

Well, kung di ka talaga kikilos, wala ka talaga magagawa at matatapos. Mgunit kung babangon ka at mag-iisip ng gagawin, marami kang magagawa sa bahay.

Sa araw na ito, magandang umupo ka at gawin mo ang araw na ito bilang araw ng PANANALANGIN. Sa pamamagitan nito maipapahayag mo ang ang pag-ibig mo sa Diyos sapagkat naglalaan ka ng oras para sa kanya at gayundin ang pag-ibig sa kapwa dahil naipagdarasal natin sila lalo na ang higit na nangangailan ng tulong at dasal. Malamang wala tayo materially para sa kanila pero ang pananalangin para sa kanila ay napakahalaga lalo na ang panalangin upang matapos ang Pandemic na ito.

Wala ba kamo magawa? Well, hindi naman sa walang magawa baka ayaw mo lang talaga kumilos. Gamitin ang oras at panahon sa maayos at mabuti upang maging kapaki-pakinabang. Wag lang puro TIKTOK, o kaya post ng kung anu-ano sa fb. Huwag din puro games at movies. Kunin ang ROSARYO at magdasal… pag nilayan ang buhay ng Panginoong Jesus. Kunin ang BIBLIYA, magbasa at magnilay. Ito ang kailangan natin ngayon.

Panginoon tulungan Mo po kami na umaasa sa Iyo.

Amen.

Mahinahon (March 19, 2020)

Feast of St. Joseph, Husband of Mary

Mahinahong hinarap ni Jose ang kinasasadlakan niyang kalagayan (nabuntis si Maria na naipagkasundo na sa kanya at di siya ang ama). Pinagnilayan at pinag-isipan niya ang mabuting gawin kaya di niya ipinahamak si Maria.

Mahinahon din niyang hinarap ang tawag ng Diyos para sa isang misyon, ang maging ama ni Jesus at asawa ni Maria na kanyang ina. Pinagnilayan niyang mabuti at pinag-isipan kung ano mabuting tugon dito kaya tinanggap niya ang utos ng Diyos sa pamamagitan ng anghel.

Ito din sana ang matutunan natin, ang maging MAHINAHON sa lahat ng panahon lalo na sa MAHIHIRAP NA PAGKAKATAON katulad ng ating kinakaharap ngayon. Matutunan din sana nating magnilay at gayundin mag-isip ng tama at mabuting dapat tugon sa hinihingi ng pagkakataon. 

Katulad ni San Jose, huwag padalos-dalos ni padadala sa emosyon. Huwag basta maniniwala sa opinyon ng iba. Huwag din reklamo ng reklamo sapagkat nakadaragdag lang ito sa stress natin. Maging Mahinahon, mapagnilay at isipin ang tamang aksyon sa pagkakataon.

Panginoon, gabayan Mo po kami sa pagkakataong ito na kami ay nalilito at nahihirapan. San Jose, ipanalangin mo po kaming lagi at katulad mo matutunan naming maging mahinahon lagi.

Amen.